Ook in Nederland blijken politiek en religie steeds meer met elkaar verstrengeld te worden, zo constateert Stevo Akkerman vandaag in een column in Trouw. Want ‘terwijl het geloof op de terugtocht is en kerken worstelen om overeind te blijven, omhelst de ene na de andere politicus het christendom.’
Politiek
Het probleem van populisme (column)
Gisteren heb ik Wat is populisme? van de Duitse politieke denker Jan-Werner Müller gelezen (Uitg. Nieuw Amsterdam, ISBN 9789046822364). Een beknopt boekje dat zeer de moeite van het lezen waard is.
Niet alleen omdat populisme een buitengewoon actueel onderwerp is, maar vooral omdat Müller populisme uitstekend in kaart brengt. Müller analyseert de ‘logica van populisme’. Al lezende begon ik te denken over de vraag waar in Nederland het probleem van populisme zit. Waar komt hier de onvrede dat populisme drijft vandaan?
Dat probleem, zo ontdekte ik, zit in wat veel mensen juist als de oplossing beschouwen.
Waarom ik lid werd van de Partij voor de Dieren
Ik had nooit verwacht dat ik ooit lid zou worden van een politieke partij. Maar soms heb je het gevoel dat je niet anders kunt. Dat had ik eerder deze week. De hedendaagse gevestigde partijen zijn ziek. Ze polariseren, propageren uitsluitingsdenken en in hun nieuwe partijprogramma’s zetten ze plannen uiteen die onze rechtsstaat aantasten. Gezien de impasse waarin de gevestigde politiek momenteel verkeert, voelde ik me geroepen om me te committeren aan een partij die voluit en zonder gêne haar idealen volgt en die bovendien het grotere plaatje in het oog houdt.
Dat bleek de Partij voor de Dieren te zijn. Gisteren heb ik me aangemeld als lid van deze partij.
Ik vermoed dat nu veel mensen minzaam glimlachend zullen denken dat ik nu volledig van ’t padje geraakt ben. In dit lange artikel wil ik mijn beweegredenen toelichten, in de hoop dat ik daarmee mijn motivatie en mijn visie duidelijk kan maken, maar ook in de hoop dat ik anderen daarmee kan inspireren.
(En ja, ik weet het, het is een lange tekst geworden…)
Waarom ik Rouvoet een "mannetje" noemde…
Vandaag kun je op Nu.nl lezen over een interview met André Rouvoet, ooit voorman van de Christenunie, nu voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland. Om een lang verhaal kort te maken, hij stelt dat als de zorgwet er niet doorkomt, de Zorgverzekeraars het basispakket gaan uitdunnen en/of het eigen risico gaan verhogen.
In mijn ogen is dit gewoon een dreigement, en ik twitterde dan ook: “Zie de lach van Christenunie-mannetje Rouvoet”, wijzend op de foto van een breed grijnzende Rouvoet die bovenaan het artikel stond (een foto die prompt door een minder uitbundige werd vervangen). Ik geef toe, niet echt respectvol naar Rouvoet toe, en dat werd me even later ook door Gert-Jan Segers van de Christenunie min of meer verweten. En hij heeft gelijk.
"De vermoeide samenleving", door Byung-Chul Han (boekbespreking)
We leven in een samenleving die aan vermoeidheid ten onder dreigt te gaan, aldus de Koreaans-Duitse filosoof Byung-Chul Han. Een prestatiesamenleving die door haar transparantie in staat is gebleken om de ultieme droom van het neo-kapitalisme te verwerkelijken: uitbuiting zonder (expliciete) overheersing. Onderdrukking zonder (expliciet) geweld blijkt mogelijk. Een boekbespreking. De Duitse filosofie staat bekend … Lees verder