Jos Wessels: Wetenschap en religie zijn bondgenoten

Er is onlangs een nieuw Nederlands boek verschenen over geloof & wetenschap: Wetenschap en religie zijn bondgenoten: Leven, kosmos en God (Utrecht: Gopher Publishing 2007; ISBN 9789051795295, € 15). Het boek is van de hand van Jos Wessels, een gepensioneerde bioloog (doceerde microbiologie aan de Universiteit Leiden en moleculaire biologie van schimmels en planten aan de Rijksuniversiteit Groningen).

Wessels laat mooi zien dat geloof en wetenschap niet met elkaar in conflict hoeven te zijn. Het is een bioloog die een ferme tegenstem tegen Dawkins en andere sciëntisten laat horen, en daarom is het boek van belang: niet alle biologen zijn atheïsten. Dit boek is dus bij uitstek geschikt voor EO-aanhangers en open-minded atheïsten! 

Ik werd gevraagd het boek te recenseren voor ScienceGuide, en vanochtend is het artikel gepubliceerd, zeer tot ingenomenheid van zowel ScienceGuide als van de uitgever. Lees de recensie HIER.

Zie HIER voor meer info over de schrijver en het boek.

2 thoughts on “Jos Wessels: Wetenschap en religie zijn bondgenoten

  1. Dag Taede, wat ben jij toch ongelooflijk productief! Ik snap niet hoe je het allemaal geschreven en gelezen krijgt. -De indruk die ik van het boek krijg uit jouw recensie is toch niet helemaal positief: ik heb moeite met het idee dat de evolutie om de mens draait. Jezelf (de mens) steeds naar voren schuiven is toch een vreemde eigenschap. Een leven kan toch ook de moeite waard zijn zonder dat je het hoogtepunt van de evolutie bent? Ik zie in dit boek de tendens terug om alle oude religieuze noties (een God die de mensen om een bijzondere reden in hetleven heeft geroepen)- meneer Wessels hangt in feite een erg klassiek godsdienstig wereldbeeld aan. Niet erg hoor, maar toch lastig te verdedigen (zoals jij ook al zegt).

  2. Hallo Jan,
    Ja, het antropocentrisme van Wessels vind ik ook de grootste hobbel van het boek. Hij schrijft ook dat het mode is onder wetenschappers om de mens zoveel mogelijk te reduceren tot een dier, en daarmee de centraliteit van de mens te ontkennen. Ik kan daar eigenlijk heel weinig mee. Temeer wanneer ik naar de geschiedenis kijk, en zie wat dat antropocentrisme allemaal voor akelige dingen teweeg heeft gebracht.
    Anderzijds was ik wel aangenaam verrast dat Wessels sciëntisten als Dawkins echt een ferme veeg uit de pan geeft. Ergens tijdens de EO-discussie (op Gerts weblog) werd geopperd dat als Dawkins iets zegt, de hele wereld staat te juichen. Welnu, dat is dus een misvatting. Wessels vindt het grote onzin wat Dawkins zegt – en hij zegt dat ook.
    Ik heb het boek dus gelezen als een persoonlijke ontboezeming van een gepensioneerde bioloog. Wessels maakt duidelijk dat voor hem wetenschap helemaal niet wringt met geloof, en hij legt uit waarom. Hij geeft bovendien blijk van een grote belezenheid op het gebied van geloof & wetenschap – dus een terrein wat hij zich, als getraind bioloog, helemaal eigen heeft moeten maken. Ik ben het niet altijd met zijn argumenten eens, maar heb er wel respect voor.

Comments are closed.