Close

Interview met Tonal Assembly n.a.v. het nieuwe album “No Solid Ground”

Het nieuwe album van Tonal Assembly, No Solid Ground is vandaag online gegaan. Hoe kijk je daar tegenaan? Ben je blij dat het er is?

[Grinnikend] Het blijft raar. Kijk, iedere keer als ik van een uitgever een exemplaar van één van mijn boeken ontving, had ik het idee dat ik een boek van iemand anders in handen had. Het is een vervreemdende ervaring. Zelfs al had ik de proefdrukken doorgenomen, zo’n fysiek boek werkt vervreemdend, alsof ik er niets mee te maken had. Ik kon amper geloven dat ik dat geschreven had. Is dat raar? Datzelfde gevoel heb ik ook iedere keer als een album van mij uitkomt. Zoals nu mijn derde album: No Solid Ground. Toen ik van Ron Boots de masterfile toegestuurd kreeg om te beluisteren, was dat een vervreemdende ervaring. Alsof ik naar de muziek van een ander zat te luisteren.

Curieus, die vervreemding. Misschien kun je die straks nog wat verder duiden? Maar laten we beginnen bij het begin: kun je iets zeggen over je nieuwe album?

No Solid Ground van mijn alter ego Tonal Assembly is vandaag online gegaan op mijn Bandcamp-pagina. Het is muzikaal gesproken de opvolger van mijn album Lost And Found In Imaginary Landscapes uit 2019. En dat betekent dat ik na het ambiente en experimentelere The Arkhive-project uit 2020 nu weer terugkeer naar mijn muzikale wortels: melodieuze, sfeervolle synthesizermuziek. No Solid Ground bevat acht tracks, in totaal ruim een uur muziek, waarbij de lengte van de individuele tracks tussen de vijf en dertien minuten bedraagt.

Vanwaar die titel: No Solid Ground?

De titel heeft een aantal betekenissen. Allereerst dat de luisteraar geen vaste grond mag verwachten. Deze muziek wil je meenemen, even weg uit het alledaagse. De muziek is ritmisch en hypnotisch, zweverig, wil de luisteraar meenemen op een reis waarvan de route en de eindbestemming vooral door het bewustzijn en onderbewustzijn van de luisteraar wordt bepaald. Iedere track is een reis door een nieuw universum. Iedere track is een eigen universum: een eigen wereld, met een heel eigen sfeer. De luisteraar krijgt geen tijd om vaste grond onder de voeten te voelen en ergens te wortelen.

Maar de titel drukt ook uit dat ik als muzikant nog altijd geen vaste bodem bereikt heb. Dat mijn muziek zich nog altijd ontwikkelt, dat ik zelf ook nog op zoek ben naar iets dat mijn eigen muzikale kunnen karakteriseert.

Wil dat zeggen dat Tonal Assembly geen eigen stijl heeft?

Enerzijds hoor ik van veel luisteraars dat ik een eigen stijl heb. Een track wordt beschreven als ‘typisch Tonal Assembly’. Maar als muzikant blijf ik het moeilijk vinden om daarover te oordelen.

Hoe komt dat?

Al mijn nummers zijn in een flow gemaakt, dat is mijn manier van werken. Ik zeg weliswaar tegen wie ernaar vraagt, dat ik muziek maak. Maar strikt genomen ben ik niet de schepper van de muziek, maar het voelt alsof de muziek mij gebruikt om zichzelf aan onze zintuigen bekend te maken. Het voelt alsof ik een kanaal ben waardoorheen de muziek zich in deze wereld manifesteert. Als het me niet lukt om in die toestand van flow te geraken, dan ontstaat er geen muziek. Muziek maken is voor mij iets sjamanistisch, ook al gebeurt het met de modernste technologische middelen. Maar ik heb geen rituelen of iets dergelijks om in flow te raken. Het gebeurt. Of niet.

Dat alles heeft tot gevolg dat ik geen vaststaande workflow heb. Tijdens de opleiding van Sound Education die ik sinds september 2020 volg zijn er al heel wat producers voorbij gekomen die hun track standaard met een kickdrum beginnen. Immers, in veel dancemuziek is de kick het belangrijkste onderdeel van de track, de dragende grond van de track. Als de kick voor de producer niet ‘werkt’, weet hij of zij dat de rest van de track ook niet gaat werken. Zo’n workflow heb ik niet.

Hoe begin je dan aan een track?

Iedere track ontstaat op een andere manier. Soms begint het wordingsproces met een melodie die ik vind en ineens speel. Soms begint het met een akkoordprogressie. Soms begint het met een basloopje. Soms begint het met een ritme. Het is onvoorspelbaar. Het verrast ook mij iedere keer. Ik gebruik in mijn DAW (Digital Audio Workstation – het computerprogramma dat ik gebruik om mijn muziek mee te maken) dan ook geen template met send-kanalen en plugins die ik standaard gebruik.

Sommige producers doen dat wel. Ze gebruiken standaard dezelfde effectplugins die ze als effects chains klaar hebben staan als ze met een track beginnen. Dat scheelt hen tijd, zeggen ze.

Dat werkt dus niet voor mij. Ik wil de ultieme flexibiliteit hebben omdat ik nooit weet hoe mijn workflow zich ontwikkelt. Immers, alles wat het ene mogelijk maakt, maakt iets anders onmogelijk. Een template is een verzameling voorwaarden waaraan je workflow moet voldoen. Een template is natuurlijk bedoeld om tijd te besparen, maar werkt voor mij beperkend. Voor mij is muziek maken iets onvoorspelbaars. Ik weet nooit waar de muzikale creativiteit mij naartoe zal brengen. Sterker nog, als ik begin weet ik niet eens of de track er überhaupt ooit zal komen.

Maar betekent dat niet dat je bij elke track opnieuw het wiel uitvindt?

Ja, dat klopt.

Is dat niet vermoeiend?

Nee, integendeel. Juist omdat de tracks in een flow ontstaan, voelt het alsof de muziek spontaan groeit, alsof ik vrijwel geen moeite hoef te doen. Ik maak de muziek niet, ik word gebruikt om de muziek in deze wereld te realiseren.

Dat klinkt zweverig.

Ja, dat begrijp ik. Ik ben nogal nuchter en vind dat zelf ook zweverig. Maar het is wat het is. De meest legendarische popsongs zijn gemaakt in een toestand van flow. Let It Be van The Beatles kwam tot Paul McCartney in een droom. Het is niet voor niets dat veel componisten en songwriters het idee hebben dat muziek iets bovennatuurlijks heeft. Ik kan dat goed meevoelen.

Je eerdere Arkhive-project was echt helemaal flow, zoals je elders beschrijft. Misschien kun je dat beschouwen als een voorbeeld van channeling. Hoe is dat bij No Solid Ground?

Het Arkhive-project was van begin tot eind volledig geïmproviseerd. Dat is bij de muziek van Tonal Assembly niet het geval. Als Tonal Assembly ga ik mee in de flow, maar in het realiseren van de muziek maak ik uiteraard wel gebruik van de vaardigheden die ik heb. Met name de vaardigheden die ik me eigen heb gemaakt tijdens mijn huidige opleiding van Sound Education hebben ervoor gezorgd dat ik zeer tevreden ben over No Solid Ground. Voor het eerst was ik echt in staat om alle omstandigheden zodanig te kneden opdat de muziek het best tot zijn recht kon komen. Ik weet nu hoe compressie werkt, wat ik met een EQ kan doen, hoe ik voor het mixproces moet gainstagen… Iedere muzikale beslissing tijdens met produceren, arrangeren en mixen is bewust genomen. Mijn eerste album Lost And Found… ontstond nog vooral vanuit intuïtieve beslissingen, die uiteindelijk niettemin bijzonder goed uitpakten, ook Lost And Found… is een album dat staat als een huis. Maar technisch gesproken is No Solid Ground een sprong voorwaarts.

Maar kun je dan helemaal niets zeggen over het kenmerkende van de muziek van Tonal Assembly?

Ik blijf het moeilijk vinden, maar toch merk ik wel dat er een aantal kenmerken zijn die ik in mijn muziek zie terugkomen. Ik heb eerder al gezegd dat No Solid Ground in het verlengde ligt van Lost And Found… Er is continuïteit én verschil.

Maar waarin schuilt dan de continuïteit? Wat karakteriseert de muziek van Tonal Assembly?

Allereerst is de muziek warm, wat komt door een warm tapijt van vol laag. ‘Laag’ wil zeggen: een fundament in de muziek, geluiden laag in het frequentiespectrum (waaronder de ‘bas’) zorgen ervoor dat een track een fundament krijgt. Een muziekstuk is als een wereld. Of beter gezegd: een muziekstuk is een huis waarin je wilt wonen. Een huis is stevig, heeft een behaaglijke temperatuur. En een huis heeft een fundament dat je draagt. Een huis biedt beschutting en veiligheid.

De muziek van Tonal Assembly kenmerkt zich dus door een warm laag dat de luisteraar houvast geeft en draagt?

Juist. Maar daarnaast is de muziek ook uplifting. Het is geen duistere, maar juist open en dynamische muziek, ritmisch, vol energie. De muziek wil die energie (door)geven. Het is muziek die ‘omhoog’ stuwt. De muziek kenmerkt zich niet door een uitbundige vrolijkheid, maar is als de contemplatieve glimlach op het gezicht van een monnik. De muziek is positief en harmonieus, nooit dreigend of deprimerend. Het is muziek waarin je je veilig voelt, waaraan je je durft toe te vertrouwen, waaraan je je durft over te geven. Hoop ik tenminste. Het is muziek die vooral op onbewust niveau invloed heeft.

Die twee kanten van de muziek komen ook tot uiting in de foto op de voorkant, een creatie van een Duitse kunstenares die ik op Pixabay heb gevonden. Een mediterende vrouw omgeven door wolken. Dat staat voor het zweverige aan de muziek. Maar dan zijn daar die bijna wiskundige structuren die toch suggereren dat er toch een bodem is, een solide fundament. Maar het geheel heeft iets dromerigs. Ik was er direct door geraakt.

Wat is voor jou muziek?

Muziek is een mysterie, dat heb ik al sinds mijn kindertijd zo ervaren. Muziek is voor mij transcendent. Bezig zijn met het realiseren van muziek is voor mij religie. Het is mystiek.

Waar komt muziek vandaan?

Wat de bron is? Voor mij is de bron van muziek onkenbaar. Is het een product van mijn eigen hersenen? Of ben ik een kanaal afgestemd op kosmische frequenties? Ik heb geen idee. Sterker nog: muziek bestaat helemaal niet. Het enige wat fysiek bestaat zijn geluidsgolven. Als ik mijn eigen muziek zou draaien, zou mijn kat dat niet als muziek herkennen, maar als geluid of zelfs lawaai. Je hebt menselijke hersenen nodig om van de geluidsgolven die door de speakers via de lucht naar je oren worden getransporteerd te ontcijferen tot muziek. Muziek ontstaat pas in de hersenen. Maar toch zeggen we niet dat muziek een illusie is, omdat we het effect ervan zo sterk ervaren. Muziek heeft een fysiek effect, op lichaam en geest. Zo hoop ik ook dat mijn muziek effect mag hebben, helend en verbindend mag werken voor wie zich eraan overgeeft.


Het album No Solid Ground van Tonal Assembly is sinds vandaag, 2 april 2021, te koop als digitale download (in talloze formaten) en als fysieke, geperste CD via https://tonalassembly.bandcamp.com.


Vind je mijn blogs de moeite waard? Zo ja, zou je dan misschien een kleine bijdrage willen overwegen?

Mijn weblog bestaat al sinds 2005. Met veel plezier schrijf ik in mijn eigen tijd en op eigen kosten recensies en andere blogbijdragen. Echter, de kosten van o.a. webhosting lopen ieder jaar verder op. Ik zou graag frequenter content posten en denk er ook aan om andere initiatieven te ontwikkelen (bijvoorbeeld een podcast of meer interviews). Maar zonder financiële steun wordt het allemaal erg moeilijk.

Mocht je willen doneren, dan kan dat hier: https://tasmedes.nl/doneren/

Alvast ontzettend bedankt voor je steun!

– – Taede Smedes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: