De Schele bij De Slegte

Donderdagochtend. Net iets voor tienen strompel ik de trap op van het filiaal van De Slegte in Den Haag. De stoffen handvaten van de enorme blauwe Ikea-tas, helemaal gevuld met boeken – zo’n twintig kilo schat ik – snijden striemen in mijn hand, maar ik ga door. Met een zucht kom ik aan bij de balie Inkoop en met de laatste krachtsinspanning hijs ik de enorme plastic tas op de balie. Door mijn winterjas heen voel ik hoe het zweet op mijn rug staat.

Opnieuw heb ik een deel van mijn zolder leeggekamd, hoewel het slechts een fractie is van wat er nu nog staat. Het recenseren van veel boeken is leuk werk, maar mijn voorraad boeken groeit snel zo en de ruimte die mij ter beschikking staat is zeer schaars. Derhalve ben ik steeds rigoureuzer gaan opruimen. Veel recensieboeken gaan weg. Ik moet toch wat.

Hij zit met de rug naar mij toe, maar als hij het blauwe gevaarte op zijn toonbank ziet staan, komt hij met een glimlach naar me toe. Een grijze heer. Als hij voor me staat, zie ik pas dat hij zo scheel is als een toeter. Hij groet mij met een vriendelijk "Goedemorgen". Maar hij kijkt gewoon langs mij heen. Alsof ik in werkelijkheid twintig centimeter naast mezelf sta.

"Wat kan ik voor u doen", vraagt hij alsof hij het niet al lang weet.

"Ik kwam wat boeken brengen", zeg ik.

Twee weken terug was ik ook al geweest met net zo’n tas. Toen had ik 75 euro voor de hele tas gekregen. Niet veel, als je bedenkt wat de boeken nieuw kosten, maar affijn. Door die 75 euro heb mijn benzinekosten voor een retourtje België weer terugverdiend, zullen we maar zeggen. De dame toen had netjes alle boeken bekeken, de nieuwe recensie-exemplaren netjes gescand om de nieuwprijs te weten te komen. Ze had me gezegd (tot 2x toe) dat De Slegte ongeveer 20% van de nieuwprijs geeft. Niet veel, maar affijn. Maar als je een tas met boeken hebt, kan het leuk oplopen.

Deze ochtend heb ik aanzienlijk minder geluk. De Schele pakt voorzichtig de tas uit. Hij gaat boek voor boek na, maar scant niets. Hij bladert ze door, maar ziet al gauw dat de boeken in onberispelijke staat verkeren.

"De boeken zien er zeer goed uit. Het zijn zeker present-exemplaren?"

Ik knik. "Ik recenseer veel."

"Aha!", zegt hij op een toon alsof hij nu plotseling snapt hoe de vork in de steel zit.

Als hij alle boeken heeft opgestapeld in drie ferme stapels, zegt hij: "Ik geef je er 40 euro voor".

"40? Vorige keer kwam ik met net zo’n stapel, en kreeg ik er 75 voor."

"Ik geef je 40."

"Maar is het niet zo dat jullie 20% van de nieuwprijs uitkeren? Dat is wat uw vrouwelijke collega mij de vorige keer zei."

"Nee, dat doen we niet elke keer!" zegt de Schele minzaam glimlachend. "Bovendien: u hebt de boeken gratis gekregen, het zijn present-exemplaren, dus dan is 40 toch prima?"

Ik word nu toch pissig. Het zijn weliswaar present-exemplaren, maar ik krijg geen cent voor de recensies, waar ik wel veel tijd aan besteed.

"Ik vind dat toch wel zuinig", probeer ik nog. "Vooral als je kijkt naar de prijzen die jullie weer voor tweedehands boeken vragen."

"Je mag de boeken ook weer meenemen", zegt hij, met de glimlach van iemand die weet dat hij de ander flink in de tang heeft. "Ik doe je een bod. Als je het niet acceptabel vindt, staat het je vrij de de boeken weer mee te nemen." Het is natuurlijk een retorische opmerking. Hij heeft allang gezien dat ik niet van plan ben de boeken, die ik met veel moeite van de trein hiernaartoe heb gesjouwd, weer mee te nemen.

Schoorvoetend ga ik accoord. "Dit is wel de laatste keer dat ik hier kom", zeg ik. "Ik hou niet van willekeur. Bovendien moet u wel beseffen dat jullie het moeten hebben van mensen als ik. Zonder tweedehands boeken heeft De Slegte geen handel."

"Ik werk hier al 35 jaar, en we doen het altijd zo", zegt de Schele alsof dat een argument is. "Nogmaals, als dat je niet bevalt, dan neem je toch gewoon de boeken weer mee?"

"Nee, ik ga accoord", zeg ik verslagen. Het is echt de laatste keer dat ik hier kom.

Terug op Den Haag centraal, terwijl ik op de trein terug naar Hillegom zit te wachten, zie ik hoe uit een trein verderop iemand zich niet aan de regels houdt en zijn behoefte toch doet in een op het perron stilstaande trein. Uit de zwarte buis onderaan de blauwgele trein klotst water, en de bruine brokken stuiteren op de rails om vervolgens rokend ernaast te blijven liggen.

Ik kan het echt niet helpen dat ik op dat moment aan de Schele van De Slegte denk…

1 thought on “De Schele bij De Slegte

  1. Wel herkenbaar, die frustratie. Voor vrij dunne novelles van bijv. Gerard Reve of Maarten ‘t Hart betaal je al snel €10, terwijl je weet dat de vorige eigenaar er niet meer dan een euro of drie voor kreeg.
    Als je trouwens je arme boeken niet meer naar de Schele wil dragen, ben ik wel geïnteresseerd kopen ervan.

Comments are closed.